Bugün nasıl bir tesadüf yaşadım? Bilmiyorum ...
Yıllardır hayalini kurduğum umutla çizdiğim o eve geldim.
Kapısına dokunduğumda sanki yıllar boyunca ettiğim dualar bir anda yankı buldu duvarlarda.
Belki dua ettim belki gökyüzüne mesajlar gönderdim.
Ama hiç vazgeçmedim.
Her "Olmaz" denildiğinde biraz daha inandım,
Her bekleyişte biraz daha sabrettim.
Ve şimdi buradayım.
Hayallerimle, ailemle, kalbimle ...
Bir zamanlar sadece düş olan bu evin içinde,
Şükürle nefes alıyorum.
Çünkü öğrendim ki
Bir yerlerde sözler duyulur
Ve umut edenin kapısı mutlaka bir gün aralanır.