Gece 03:17’de uyandığında, odasında her şey tanıdıktı…
Ta ki duvarın ardındaki ritim başlayana kadar.
Tık… tık…
Yerde bir kâğıt: “Beni hatırlıyor musun?”
Masada kayıp ajanda.
Ve aynada, ona ait olmayan bir yansıma.
Kelimeler çoğaldıkça saat duruyor, gerçeklik bükülüyor.
Bir odadan bir koridora, koridordan bir trene…
Her durakta başka bir “ben” kayboluyor. Her saatte bir parça siliniyor.
Ve döngü büyüdükçe tek bir gerçek ortaya çıkıyor:
Bu sadece onun kâbusu değil.
Çünkü bu hikâye okundukça, okurun da zamanı bu sayfalara bağlanıyor.
Her göz, bir ses bırakıyor. Her ses, yeni bir yarık açıyor.
Ve bir yerden sonra, kaçış yalnızca bedel ile mümkün oluyor:
Yüz. İsim. Sebep.
Karanlığın içinde tek bir soru kalıyor:
Zamanın kilidini açmak için kimi feda edersin?
Ve bir uyarı:
Bu kitabın içinde bir saat var.
Durduramazsın.