Doksan sekiz yıllık bir ömür, cıva gibi ağır akan bir nehrin kıyısına vardığında ondan geriye ne kalır? 
Bir dağ köyünde zaman, karıncaların sırtında ufalanarak ilerler. Karıncalar kazan kazan aşları, gizli dondurmaları, eski günlükleri ve “krem rengiyle üstü kapatılmış” sırları ince yollarından yuvalarına taşır. 
Naylon poşetlerin, lunapark oyuncaklarının ve rengârenk Çin lokantalarının arasına sıkışmış bir ailenin hikâyesidir bu. Herkesin birbirine benzediği, eşyaların insanlardan daha uzun yaşadığı bir dünyada ev de susmaz: Çatlaklarında sakladıklarını azar azar dışarı sızdırır.

Kahraman Çayırlı, doksan sekiz yıla yayılmış bir ömrü karınca hızıyla anlatıyor. Hatıralar parça pinçik edilip yuvaya taşınırken geriye bir ev, bir aile ve kolayca örtülemeyen sırlar kalıyor. Peki, doksan sekiz senenin hatırası bir karınca yuvasına sığar mı?