Yaşlılık uzun bir hastalıktır. Bedende taşınması zor bir hastalık. Ağırdır, zayıflatır, titretir. Beden onu kusmak ister, kabul etmez, reddeder. Kırışıklıklar bu kaçınılmaz alerjinin döküntüsünden başka bir şey değildir.

Olvido`nun hayatında ihtiyarlıktan daha bariz bir şey yok. Dışarı çıkmayı anlamsız buluyor, boyama kitaplarıyla ilgilenerek ve kediyle kavgalaşarak son gününü bekliyor. Beklerken hatırlamaya çalışıyor. Bir gün bir kızın geldiğini ve yalnızlığına şifa olduğunu anımsıyor. Kızın gözlerini, kulaklarını, saçlarını hatırlıyor... En sonunda ise bir kavga olduğunu. Kızı bir daha göremeyen Olvido yemeksiz, yapayalnız hatta hatırasız bir hâlde günlerini geçiriyor. Öbür yandan karıncalar kendilerine yeni bir yuva arıyor.

Yalnızca iki kadın karakterle ve bir apartman dairesinin dört duvarında geçen hikâyesiyle şair Júlia Peró, ekseriyetle görmezden gelinen bir hakikati; bulundukları durumdan nefret eden, yalnız yaşayan yaşlı bireylerin serzenişlerini gözler önüne seriyor.