İnsan, dünyayı kelimelerle fethedeceğini sandı. Oysa en büyük fırtınalar sessizce kopar, en derin yaralar dilsizce iyileşir ve en büyük sadakatler tek bir söz söylenmeden mühürlenir.
Bu hikâye; gövdesi bir çınar kadar kaba, ruhu bir serçe kanadı kadar narin bir adamın; İlyas’ın hikâyesidir. O, konuşmayı reddedenlerin değil, söyleyeceklerini elleriyle, ekmeğiyle ve merhametiyle anlatanların safındadır. Bir dağ köyünün ayazında, ekşi mayanın kokusuyla kurdun kehribar gözleri arasında kurulan o ince köprünün destanıdır.
İlyas bize şunu hatırlatır: Hakikat, çok konuşanların gürültüsünde değil, uykudaki bir kediyi uyandırmadan hamur yoğuran nasırlı ellerin zarafetinde saklıdır. Ve bazen bir insanın mirası, ardında bıraktığı boşluktan değil, o boşluğu dolduran ocağın sıcaklığından bilinir.
Şimdi rüzgârın sesini dinleyin. Eğer yeterince susarsanız, karların altında atan o dev kalbin sesini duyabilirsiniz.

"Toprak benden kelimelerimi aldı ama karşılığında bana kendi dilini verdi. Suyun yürüyüşünü, ağacın uykusunu, kurdun gururunu verdi. Ben bir insan gibi konuşamıyorum ama bir dağ gibi susabiliyorum."

"Bazıları kelimeleriyle yaşar,
bazıları ise sessizliğiyle bir dünya kurar."