İstanbul’da rengârenk, ışıl ışıl bir geceydi. Bu efsane şehirde sıradan bir gece yaşanıyordu, ta ki o büyülü dünyayı delen çığlık gecenin büyüsünü bozup yeri göğü titretene kadar.
O gece yükselen yardım çığlığı, yeri göğü delerken yürekleri dağladı. İstanbul artık eski İstanbul değildi. İstanbul sarsılmış, hatta yıkılmıştı.
Yer yerinden oynadı. İnsanlar, İstanbul’un ışıltılı dünyasında rüya görmeye dalmışken birden karanlık geldi ve o ışıltılı dünyayı yıktı, renklerini soldurdu. Efsanevi şehrin dünyası herkesin başına yıkılmak üzereydi.
“Cıvıl cıvıl hayatın dolup taştığı şehre neler oluyordu? Şehre neşe saçanlar karanlıklar içinde kalmıştı.”

İstanbul acı içindeydi.
İstanbul kasvetliydi.
İstanbul artık bir gecenin esiriydi.
İstanbul, geceyi delen bir çığlığın esiriydi.