Nabizade Nazım (1862-1893) Tanzimat dönemi Osmanlı Türk yazarıdır.

Babasının genç yaşta ölümünden sonra ninesinin yanına sığınan Ahmed Nazım`ın özyaşamsal öyküsel yapıtı * Yadigarlarım* dan anlaşıldığına göre, babasının içkici ve ruh hastası bir kişi olmasından, annesini de küçük yaşta yitirmesinden dolayı çocukluğu ve ilk gençliği pek de mutlu geçmemiştir. Ninesinin yanındayken Tophane Mahalle Mektebi`ni bitirerek Salıpazarı`ndaki Fevziye Rüştiyesi`ne kaydolduysa da, daha sonra Beşiktaş Askeri Rüştiyesi ilk bölümüne girdi. İdada öğrenimini bu okulda tamamladıktan sonra yüksek öğrenimini Mühendishane-i Berri Hümayun (Kara Askeri Mühendis Okulu )` da yaptı ve 1884`te topçu mülazım-ı şanisi (topçu üsteğmen) olarak mezun oldu; Mekteb-i Harbiye-i Şahane ( Genel Kurmay Okulu ) `ye girdi. Bu okulu da, 1886`da Erkan-ı Harbiye yüzbaşısı olarak bitirdi.

Başarılı bir öğrenci olması dolayısıyla bitirdiği okulda öğretim üyesi olarak çalışmaya başladı; *yüksek cebir* *istihkam * ve *topoğrafya* dersleri verdi. * Keşif ve araştırma* yapmak üzere Suriye`de görevlendirildi. 1890`da İstanbul`a döndü. Bir arkadaşının aracı olmasıyla daha önce görüp sevdiği kızla evlendi. Ama mutluluğa evlilik yaşamında da kavuşamadı; evlendikten kısa bir süre sonra kemik veremi hastalığına yakalandı. Haydarpaşa Hastanesi ` nde iki yıl tedavi gördüyse 6 Ağustos 1893 `te öldü.

1891 de yazmış olduğu * Karabibik* Türk yazınının ilk köy romanıdır. M.E.B. Tarafından 100 Temel Eser listesinde baş sıralara konmuştur.