“O gece Selim’in gözlerinde, inanmak istemediğim gerçeği okumuştum. Bütün varlığıyla doğru
söylüyordu. Bana karşı hissettiği yasak aşk, onun kibri olmuştu. Bu aşka ibadet ediyordu.
Söyleyeceğim, yapacağım hiçbir şey bunu değiştiremezdi. Yaşamaya ya da ölmeye, aldırmıyordu.”
Annesinin mutluluğu için, iki ateş arasında kalmış bir genç kız...
Ortak bir kaderi paylaşan, iki yaralı yürek...
“İsimler değişir. Yüzler, tenler, renkler, yerler değişir. Ancak sonlar ve sonlara giden yollar asla
değişmez. Gün gelir, iki kadın, tıpkı kumaş ile astar gibi aynı kalıp üzerine, aynı makasla biçilir.
Tıpkı Akgül ve benim gibi... Bir elbisenin birbirinin üzerine geçmiş iki parçasıydık biz. Akgül
kumaşıydı bu elbisenin, görünen yüzüydü. Bense gizli yanı, astarıydım...”