Delfin; 22 yaşında, psikoloji öğrencisi genç bir kadın…

Çocukluğunu, göçmen bir ailenin çok katlı evinde, pesmet kokulu mutfaklarında, lütenitsa eşliğinde anlatılan hikâyelerle geçirir. Annesi onu henüz bebekken terk ettiğinde sessiz özlemler ve gürültülü kavgalar Hancı ailesinin duvarlarına siner. Delfin, baskın karakterli ninesi ve suskun dedesiyle büyürken, geçmişin yükünü fark etmeden taşır.

Yıllar sonra hayatına yeni bir “anne” figürünün girmesiyle gerçek hikâye başlar. Kapanmamış defterler, unutulmuş anılar ve bastırılmış duygular bir bir gün yüzüne çıkar. Delfin, geçmişin karanlık düğümleriyle yüzleşmek, hadsizlere haddini bildirmek ve nihayetinde kendi hikâyesini anlatmak zorundadır.

Gerçek olaylardan esinlenen bu roman; göçmenlik, aile dramı, ihanet, aşk, kleptomani ve madde bağımlılığı gibi derin temaları işlerken; hüznün ortasında kahkaha, kaosun içinde umut barındırıyor. Yazar, trajediyle mizahı ustalıkla harmanlayarak okuyucuyu hem düşündüren hem de sarsan bir anlatı sunuyor.

“Herkes gider mi? Evet, herkes gider. Her şey geçer mi? Evet, her şey geçer. Gidenler geri döner mi? Döner. Ne kadar uzaklaşırsak uzaklaşalım bir gün hepimiz eve dönmek isteriz. Ama bazılarının ev dediği yer bizden çok uzaktadır.”

Ve sonunda... Duvarlarımızı yıkıp da kendimizle kaldığımızda, artık bir problemimiz kalmadığında, “kafamızın içinde nefes alacak bir yer” bulmuşuz demektir.