Bu kitap, Kabala’yı mistik bir öğreti ya da inanç sistemi olarak ele almaz. Kabala burada kendi kavramları arasında zorunlu ilişkiler kuran, içsel olarak tutarlı ve kapalı bir sistem olarak incelenir. Amaç; Kabala’nın ne söylediğini değil, nasıl işlediğini göstermektir.
Or, Kli, Reşimo ve Masah gibi temel kavramlar; sembolik anlatılar olarak değil, sistemin işleyen bileşenleri olarak ele alınır. Gelişim, özgür irade ve form eşitliği; ahlaki idealler olarak değil, zorunlu yapısal sonuçlar olarak değerlendirilir.
Bu çalışma, Kabala’yı bilime indirgemez; bilimi de Kabala’yı doğrulayan bir otorite olarak araçsallaştırmaz. Matematik ve sistem dilinden, yalnızca iç tutarlılığı görünür kılmak için yararlanılır.
Sonuçta ortaya çıkan şudur: Böyle bir sistem, kaynaksız olamaz.