Belki yirmi beş yıldır görmediğim İstanbul’u duygularımda eşsizleştiren, yücelten bu keder, boğazıma tıkanan bir hüzün elmasıydı sanki. Hayır, keder bende değil, İstanbul’u yirmi beş asır yoğuran taşında toprağında, uzak semtlerindeki küçük kahvehanelerinde, yalnız, yetim, yoksul, çocuk hamallarındaydı. Yahut dantel gibi bezenen tepelerinde, kubbelerinde, ince minarelerinin endamındaydı. İstanbul’u dinleyen şairlerindeydi. Bense artık bilemediğim bir sevgiyi, yılların adını ve yüzünü değiştiren sevgiliyi yeniden canlandırmaya çalışıyordum. Sevgiyi korumak sevgiliyi korumaktır ve artık sevgili İstanbul düşlerimin yarattığı bir hayal, bir muammaydı. Ben de bu muammayı sis içinde sarındığım yağmurluğum gibi üzerime çekerek park içinde yürüdüm alabildiğine.

Mimarlık ve mimarlık tarihi konusunda yüzün üstünde ödüllü yayını olan Yegül’ün entelektüel birikimini yansıtan bu roman, bir yerde yine yazarın anılarına hayat veriyor. Anlatım alçak gönüllü masal diliyle okuyucuyu kendine çekiyor fakat şaşırtıcı gelişmeleri, gizemli “sonucu sorgulayan” sonuyla, masal dünyasının da ötesine gidiyor sanki.

Fikret Yegül’ün Hamid’in Öyküsü - Leyleklerin Dönüşü (2023)