... Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında, belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hâllerini merak ederdim. “Bunları nasıl yapabiliyorlar?” diye düşünürdüm; nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar; nasıl insan içine çıkabiliyorlar, nasıl bir ev, aile hayatları var; hiç kahveye gitmezler mi, normal insan ilişkilerine girmezler mi... Nasıl?

... Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır.

... İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu. Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek.

... Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı, kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olması ve buna ihtiyaç duymamdır. En zoru da bu oldu. Bazı bölümleri ağlayarak, ellerim titreyerek yazdım. Bazı bölümlere, cümlelere dönüp tekrar bakamadım.

Cafer Solgun bu romanıyla işkencecilerin ruh hâlini çarpıcı bir üslup ve kurguyla çözümlerken okuru da bu insanlık suçuyla ilgili düşünmeye, muhasebe yapmaya davet ediyor...