Bazı şeyler ölmez. Sadece içten içe eksilir. Ve eksildikçe… ‘kutsal’ olan, kendi ellerinde kendini terk eder.
“İNTİHAR EDEN KUTSALLARIM” bir bedenin değil, bir yaşamın, yaşamların ve bunlarla gelen anlamın yavaş çözülüşüdür.
Bu hikâyede kahraman yok. Çünkü kahramanlık, burada çoktan susmuştur. Geriye kalan; gecenin içine sızan bir derinlik, zamanın hafızasında yankılanan izler ve insanın kendine doğru geri çağrılışıdır.
Bir an… uykuyla uyanıklık arasında asılı kalan yüzler… ve içerden dışarı taşmayan bir zaman. Bir kalem ucunda sıkışan an, bir nefeste büyüyen karar ve kimsenin görmediği bir eşik.
Burada özgürlük, bir kapının açılması değildir. Bazen, kalmayı ya da gitmeyi seçebilecek kadar uyanık olmaktır.
‘Kutsal’ olan şeyler ölmez demişlerdi. Oysa bazıları, yok olmadan önce sessizleşmeyi öğrenir.
Bu kitap sana bir hikâye anlatmaz. Seni, kendi hikâyenin sessizliğine indirir. Ve sonunda tek bir soru bırakır: ‘Kutsal’ dediğin şeyler birer birer çözülürse… sen, hangi adınla kalırsın?
Bêjdar Ro Amed.