Bir insan, toplumun içinde kalıp yine de insanlığını yitirebilir mi?
Osamu Dazai’nin başyapıtı “İnsanlığımı Yitirirken”, bu sorunun acımasız cevabını verir.
Oba Yozo, çocukluğundan itibaren maskelerin ardında yaşamayı öğrenir. İnsanlarla gülüp konuşur ama onların dünyasına ait değildir. Gittikçe içine çöken bir utanç, onu sessiz bir yok oluşa sürükler.
Dazai’nin bu romanı, yalnız bir bireyin değil, bütün bir kuşağın ruh hâlini anlatır.
Kendine ve hayata yabancılaşmanın en çıplak hâli…
“İnsanlığımı Yitirirken”, Japon edebiyatının en karanlık aynalarından biridir.
“Ben insanlara gülümserken, içimde her şey çoktan ölmüştü.”