Bir tohumken başladım toprakla mücadeleye;

Aylar geçti üzerimden bir mevsimle.

Kimi zaman ıslandım, kimi zaman usandım;

Çok sıkıldım toprağın altında kalmaktan.

Derken bir güneş giriverdi toprağıma;

Bir gökyüzü ve bulutlar belirdi üzerimde.

Belki de sesime kulak verdi umudum;

Pes ederken yeniden canlandı tohumum.

Artık daha hızlı büyüyor ve gelişiyorum;

“Oh ve dünya varmışçasına” uyanıyorum.

Her mevsimim böyle olacak sanarken;

Birden gök gürültüsü ve ardından dolu...

Çok çetin geçti kışım gecesiyle gündüzüyle;

Yazı aradı gözlerim ama aylar geçmek bilmedi.

Kış gelmesin, hep yaz olsun istedim;

Bilemedim, hep mutlu olurum sanmıştım.

Özlemim maziye oldu, sılam da mazi;

Hasretim düne oldu, gecem de düne.

Ufacıkken büyüdüm, beklerim olacakları;

Sadece bir mevsim çiçeğim, koku saçtım etrafa.