Bir insan hayatımızdan çıktığında, ondan geriye ne kalır?
Birlikte oturulan bir masa, yarım bırakılmış bir cümle, iki şekerli bir bardak çay... Belki bir şarkı, tanıdık bir sokak ya da yıllar önce ilk sayfasına tarih düşülmüş bir kitap.
Bazı aşklar büyük sözlerle başlamaz. Küçük bir karşılaşmanın, çekingen bir bakışın ve uzatılan bir kitabın arasından sessizce doğar. Zamanla iki insanın hayatına yayılan bu sevgi; buluşmalarla, özlemlerle, kırgınlıklarla ve yeniden yan yana gelmenin huzuruyla büyür. Fakat hayat, en güzel hikâyelerin yönünü bile hiç beklenmedik bir anda değiştirebilir.
Geriye, yaşanmış günlerin sıcaklığıyla yaşanamamış bir geleceğin boşluğu kalır.
Musa Adiloğlu, İlk Hatıra`da sevmenin, kaybetmenin ve hatıralarla yaşamayı öğrenmenin hikâyesini içten bir dille anlatıyor. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan giderken yalnızca yok olmaz; bir şarkıya, bir sokağa, bir eşyaya ve ömrümüzün geri kalanına dönüşür.
İlk Hatıra, unutmakla hatırlamak arasında kalmış bir kalbin, sevdiği insana söylemeye devam ettiği uzun bir veda...