Ben gözlerimi kaybettikten sonra dünyayı başka türlü görmeyi öğrendim. İnsanların sesinden, adımlarından, niyetinden, emeğinden ve kalbinden yol buldum. Şimdi biliyorum ki asıl karanlık gözlerin görmemesiyle başlamıyor. Asıl karanlık, insanın başka bir insanın derdine gözlerini kapatmasıyla başlıyor.
Dilerim bu kitap, o karanlığa küçük de olsa bir ışık bırakır. Dilerim bir yerlerde bir insanın umuduna dokunur. Dilerim bir şehirde bir kapı daha açılır, bir yol daha düzenlenir, bir çocuk daha gülümser, bir anne biraz daha rahat nefes alır. Ve dilerim bir gün, “engelsiz dünya” dediğimiz şey yalnızca bir hayal olarak kalmaz; hepimizin birlikte kurduğu, birlikte yaşadığı, birlikte güzelleştirdiği bir hayat haline gelir.
Engelsiz bir dünya için el ele…