"Cahit Sıtkı Tarancı herhangi bir siyasi angajmana girmeden, Türçe`nin duru ve temiz ırmağında devrinin `kendi oluş` sorunsalına iddiasız bir biçimde tanıklık etmeye çalışır. Ona göre `kendisi oluş`un ilk biçimi ölüme karşı bir tavır geliştirmekle ortaya çıkar.
Yaşamın kutsallığına yönelmiş tehditleri ölümden önce ve sonra olmak üzere iki kesite ayıran şair, dünyalık ölümleri; alışkanlıkların sıradanlığına batma, farkediş düzeyinden düşme ve unutma/unutulma gibi insani yitimlerle değerlendirirken, dünya yaşamını sona erdiren mutlak ölüm duygusu karşısında ise çaresiz bir İkaros trajedisi yaşar."