İmam Gazali’nin "İdarecilere Altın Öğütler" (Nasihatü’l-Mülûk), Büyük Selçuklu Devleti’nin ünlü veziri Nizamülmülk veya Sultan Muhammed Tapar gibi üst düzey yöneticilere hitaben kaleme alınmış bir siyasetnamedir. Gazali bu eserinde, devlet yönetimini sadece teknik bir iş değil, aynı zamanda ağır bir manevi sorumluluk ve ibadet olarak ele alır.
Eser iki ana kısımdan oluşur: İlki inanç ve akidenin yönetimle ilişkisi, ikincisi ise adaletin uygulanması ve devlet adamlarının sahip olması gereken ahlaki vasıflardır.
Gazali, bir yöneticinin adil sayılabilmesi için şu on kurala uyması gerektiğini belirtir:
•    Sorumluluk Bilinci: Yönetici, emri altındakilerin halinden bizzat sorumludur. Bir anlık adalet, bin yıllık ibadetten üstündür.
•    Alimlerle İstişare: Gerçek alimlerin nasihatlerine kulak vermeli, dalkavuklardan uzak durmalıdır.
•    Zulmü Engelleme: Sadece kendisi zulmetmemek yetmez; yardımcılarının ve memurlarının da halka zulmetmesine engel olmalıdır.
•    Tevazu ve Yumuşaklık: Kibirden kaçınmalı, halkın ihtiyaçlarını dinlerken sabırlı ve nazik olmalıdır.
•    Halkın Rızası: Kanunları uygularken halkın meşru hoşnutluğunu gözetmelidir.
•    Hükümde Tarafsızlık: Kendisi için ne istiyorsa, tebaası için de aynısını istemelidir.
Gazali’ye göre bir devlet küfürle (inançsızlıkla) devam edebilir ama zulümle devam edemez. Adalet, mülkün (devletin) temelidir. Yöneticinin adaleti, sadece mahkemelerle sınırlı değil; vergi toplarken, memur atarken ve savaş kararı alırken de geçerli olmalıdır.
Kitapta, bir hükümdarın kalitesinin seçtiği yardımcılarla ölçüleceği vurgulanır. Kötü bir vezir, hükümdarın halk nezdindeki itibarını yıkan en büyük etkendir. Bu nedenle denetim mekanizmasının canlı tutulmasını önerir.
"Hükümdar, halkı için bir pınar gibidir. Pınar temiz olursa ondan akan nehirler de temiz olur; pınar bulanık olursa nehirlerin temiz kalması imkânsızdır."
"Makamın yüksekliği, sorumluluğun büyüklüğü demektir. Halkın ahı, sarayın surlarını yıkan en güçlü rüzgârdır."