“Birileri hep yerimize düşünüyor Berrin. Aklımız saf dışı.”
Bir çiftlikte çobanlık yapan Kalo, karısı Besma hakkında yayılan söylentilerin içinde boğulur. Ahmet Suat ise Berrin’e yazdığı mektuplarda, hayatına ve düşüncelerine yön vermeye çalışanlarla hesaplaşır. Birbirini hiç tanımayan bu iki adam, sevdikleri kadınları birer tanrıça olarak yüceltirken hayatlarını kuşatan yargılarla yüzleşir.
Çevrelerinde, tek başınayken anlayış gösterebilen ama kalabalığa karışınca acımasızlaşan insanlar vardır. Bir araya geldiklerinde adları “Herkes” olur. “Herkes”in en zalim, en baskıcı hâli ise insanın içine yerleşenidir. Neyin doğru, kimin suçlu, hangi hayatın yaşanmaya değer olduğunu belirleyen bu iç ses, korkulara ve arzulara karışır.
Otuz üç yıllık bir sırrın çevresinde örülen İçimizdeki Herkes, söylentilerin şiddete dönüştüğü, sevgi ile sahiplenmenin birbirine karıştığı hayatlarda bir sorunun izini sürüyor: Kendi kararlarımızı verdiğimizi sanırken içimizde kim konuşuyor?