Teknolojinin baş döndürücü bir hızla ilerlediği çağımızda hukuk, yalnızca olanı anlamaya değil, henüz olmamış olanı da karşılamaya zorlandığı bir dönüşüm geçiriyor. İnsan doğasına doğrudan temas eden biyoteknoloji, yapay zekâ ve genetik müdahaleler; hukukun en kadim sorusunu yeniden gündeme taşıyor: İnsan nedir ve hukuk kimi, nasıl korur?

Bu eser, insanı merkeze alan düşüncenin tarihsel serüvenini hümanizmden transhümanizme uzanan bir çizgide ele alırken, tabii hak ve tabii yasa fikrinin bu dönüşüm karşısındaki konumunu sorguluyor. Antik Çağ’dan günümüze uzanan bu serüvende yalnızca Batı düşüncesi değil, Gazâlî ve İbnü’l Arabî gibi İslâm düşüncesinin kurucu isimlerinin insan ve varlık tasavvurları da yer buluyor.

Transhümanizmi yalnızca bir teknoloji ideolojisi olarak değil, hümanist kökleri olan felsefi bir meydan okuma olarak ele alan bu çalışma; Nick Bostrom’dan Ray Kurzweil’e, Fukuyama’dan Habermas’a uzanan düşünsel tartışmaları tabii hak ekseninde karşılaştırmalı biçimde analiz ediyor. Transhümanizmi bir teknoloji vaadi olmanın ötesinde felsefî bir meydan okuma olarak ele alan çalışma; insan doğasının dönüştürülebilirliği meselesi üzerinden hukukun geleceğine dair sorular soruyor.