“Ve akşam olunca Hilmi Bey eve geldi. O ana kadar ettiğimiz en kötü kavgayı o gece ettik herhalde. Çocukları alıp annemin evine gitmek zorunda kaldım. Fahriye’yle abim korkularından aşağıya bile inmediler. Öyle kötü bir kavgaydı. Üzüntüden yarı belimden aşağısı tutmuyor şimdi, çocuklar ağlıyor dizimin dibinde. Ayrılacağım ben bu adamdan. Böyle bir adam olmaz olsun! Söyledikleri kulaklarımdan hiç gitmiyor;
“Sen küçücük beyninle bilmiyorsun ama ben yüz kere söylemedim mi, otomobil ev alır, ama ev otomobil almaz!”