Biz vedası olmayan bir ayrılık yaşadık. Ne gözlerimizde son bir bakış vardı ne de yarım kalmış cümleleri tamamlama cesareti. Öleceğini hissetmesin diye helallik bile isteyemedik. Onun kalbi ürpermesin diye gözyaşlarımızı içimize akıttık. Şimdi içimizde yarım kalmış bir veda, cesaret edip alınamamış bir helallik ve omuzlarımıza yüklenmiş koskoca bir yük duruyor önümüzde.

Bir insanın gözünüzün önünde damla damla erimesine şahit olmak nasıl bir histir? Bu eser; çocukluk sırdaşını çaresizce toprağa veren bir kardeşin, on iki mart sabahı saat 08.36`da duran zamana karşı kâğıda döktüğü sessiz bir çığlık...