Bu mezarlıklar kalın duvarlarla çevrili ve sükûta mahkûm değildir. Bu ölüler arkadaşsız kalmaz. Burada dolaşanlar eksik olmaz. Fakat hep gezinenler dindarca kabir ziyareti maksadıyla gelmezler. Burası halkın hem uhrevi meskeni hem dünyevi gezinti yeridir. Çocuklar kuzularını burada otlatırlar. “Kuşbaz”lar kapancalarını, ökselerini bu ağaçlara kurarlar, “güleş” meraklısı delikanlılar burada pehlivanlık ederler... Âşıkane buluşmalar için de ölüler mekânı bu ulu serviler altından korkulmaz. Serserilerden ağaç, mezar kovuklarında geceleyenler olur. Caniler buralara gizlenir. Polisler, jandarmalar avlarını bu mezarlıklarda ararlar...
Hayat: ana rahmi ile işte bu çukurun arası… Oraya nereden geliyoruz? Buradan nereye gidiyoruz? Bu dünyadan şu ana kadar trilyonlarla göçenler şimdi hangi merhalededirler? Ve bundan sonra bu âleme gelecekler, dirilme nöbetlerini nerede bekliyorlar? Ortada bir hayat kelimesi var. Bunun bilfiil manası içinde yaşadığımız hâlde yine manasını bilmiyoruz. Çünkü ölüm bilinmedikçe hayat öğrenilmez…