Cihangir’de bir çatı katı, masanın üzerinde unutulmuş bir koli, yarım kalmış bir şişe vişne şarabı ve sayfaları kırgınlıklarla dolu hırpalanmış bir defter…
Biri, dizi sektörünün acımasız çarkları ve kalbini ezip geçen bir aşkın ardından İstanbul’dan kaçıp İzmir’e, başladığı yere sığınmaya çalışan yaralı bir senarist.
Diğeri, sırtında yalnızca notalarıyla o terk edilmiş eve adım atan, başkalarının yarım bıraktığı anılarla kendi kimsesizliğini tamamlamaya çalışan yalnız bir müzisyen.
Birbirlerini hiç görmeden aynı vazoda, aynı beyaz kupada ve aynı kanepenin hüznünde buluşan iki yabancı.
Hadi Gel İzmir’e Gidelim, yaralarını bavuluna doldurup iyi gelmesi umuduyla yola çıkanların romanı. Çünkü herkes bilir; İzmir, en çok da kırık kalplere iyi gelir.

Kolumdan tutup çektin kendine. Dudaklarım dudaklarına değiyordu. İlk defa bu denli titriyordum. Heyecanıma, gülümsemenle karşılık verdin ve fısıldayarak, “Hadi gel, İzmir’e gidelim,” dedin. Nefesin, ılık bir meltem gibi okşadı yüzümü. Kordon’da günbatımını izlemek gibiydi. Gece yarısı İnciraltı’da yürümek gibiydi. Eski ve tanıdık… Çocukluğum gibiydi.