Ben büyürken sustum Aşk, ince ince sızladı içimde Ruhun labirentlerinde gezindim durdum Felsefenin derin sularında dinlendim Mistik bir koku ile topraktan sıyrıldım Aradım, yandım, döndüm Kirli aynamı, acı ile cilaladım Bir dua gibi sustum Gizli isyanın sesini bastırdım Her bir mısrada özgürleşerek Aşk, insanın Tanrılaşma hâliydi Sorular sordum Cevaplarla saklambaç oynayarak Kalbim susarken En güzel cevap oldu Sessizliğin kendisi. ‘’Geceyle Konuşan Ruhun Mavi Sırları’’