Bazı korkuların bir yüzü yoktur.
Çocukken görülen bir rüya gibi büyürler insanın içinde.
Arif yıllardır aynı kâbusla uyanıyor: bir apartman,
dar merdivenler, üst kattan sızan kırmızı bir ışık.
Yakın arkadaşının ölümü, üstünü örttüğü geçmişi yüzeye
çıkarınca Arif çocukluğunun geçtiği şehre döner.
Çünkü bazı anılar unutulmaz.
Sadece saklandıkları yeri değiştirirler.