Durağı olmayan bu tren harekete geçti mi, durmaz.
Yolcular önce gördüklerine inanamaz…
Sonra gerçek ile hayal arasındaki sınır silinir.
Ve birer birer…
Kim olduklarını unutur, kaybolurlar.

***
Gerçek kimliğini geri planda bırakarak yazma hâlini merkeze alan G. Mira, Görünmeyen Rota ile sessiz ama derin bir anlatı kuruyor. Bu kitap yazar için bir çıkıştan çok, içe doğru atılmış bilinçli bir adım; bir varış değil, geçiş alanı olarak konumlanıyor.
Klasik anlatı yapılarından uzak duran roman, olaydan çok duyguya odaklanıyor. Zamanın ve mekânın silikleştiği metin; tren, yolculuk ve karanlık metaforlarıyla içsel bir tedirginlik yaratıyor. Yalın görünen ama çok katmanlı bir sessizlikle örülen dil, okuru söylenmeyenle yüzleştiriyor. İsim ve aidiyet olmadan da derinlik kurulabileceğini gösteren Görünmeyen Rota, fark edilmeden içine işleyen bir yalnızlığı cesurca ele alıyor ve en çok, sessizliği duymayı bilenlere sesleniyor.