Hayatım beklenmedik bir yöne saptığında bir süreliğine New York’tan uzaklaşmaya karar verdim. Her şeyden uzaklaşmak için çocukluğumda babamın büyük bir özlemle anlattığı o masalsı küçük kasabadan daha iyi bir yer olabilir miydi? Laurel Lake, üst üste on yedi yıl boyunca Amerika’nın En Dost Canlısı Kasabası ünvanını taşıyordu ve şu anda tam da ihtiyacım olan şey dostluktu.
Ne yazık ki oraya vardığımda karşılaştığım şey dostluk değildi.
Onun yerine karşımda Fox Cassidy vardı. Bana selam vermek yerine homurdanan, uzun boylu, esmer ve iri yapılı komşum.
Pekâlâ, ilk tanıştığımızda posta kutusunu ezmiş olabilirdim.
Ve o andan itibaren başına bela olmuş da olabilirdim.
Ama yine de... Bu kadar huysuz olmak zorunda değildi.
Ancak zaman geçtikçe Fox hakkında sert bakışlarının ötesinde şeyler fark etmeye başlamıştım. Oysa Laurel Lake’e sorunlarımdan kaçmak için gelmiştim, Fox gibi baştan aşağı bela olan bir adamla yakınlaşmaya değil.
Ne yazık ki bu yıl bela benim ikinci adım gibiydi. O yüzden yaz boyunca biraz eğlenmenin zararı olmayacağını düşündüm.
Eve dönme vakti gelene kadar kulağa iyi bir plan gibi gelmişti...
Gölün kıyısında yaşananlar orada kalır, derlerdi.
Ama geride kalan şey kalbiniz olduğunda, oradan ayrılmak o kadar da kolay olmuyordu.