Lavta müziği, Batı müzik tarihindeki en uzun soluklu serüvenlerden birine sahiptir. 8. ve 9. yüzyıllarda İslam kültürü aracılığıyla Avrupa kıtasının güneyine ulaşan bu çalgı, yaklaşık bin yıl boyunca hem halk müziğinde hem de saray çevrelerinde müziğin merkezinde yer aldı. Orta Çağ’da dört ya da beş çift telli küçük lavtalar günlük eğlencelerin bir parçasıyken Rönesans döneminden itibaren Doğu’nun bu çalgısı çeşitli aşamalarda evrilerek çok sesli müziğin gelişiminde temel bir araç haline geldi. Rönesans lavtası yalnızca şiir ve dans müziğine değil, aynı zamanda kontrpuanın gelişimine de hizmet etti. Bu dönemde bir ömre sığmayacak kadar zengin bir solo lavta repertuvarı oluşturulurken rönesans lavtası çok sesli müzikte kusursuz uyumu arayan Rönesans insanlarının dili hâline geldi.