Yapısalcı dilbilimin ve genel olarak da yapısalcı düşünce akımının kurucusu sayılan Ferdinand de Saussure’ün ders notlarından derlenen bu kitap düşünce tarihinin en önemli çalışmalarından birisi sayılmaktadır. Dil çalışmalarına çağdaş bir bakış açısı getirerek göstergebilimin öncüsü olmuştur. Ferdinand de Saussure’ün ölümünden sonra 1916 yılında yayımlanan bu yapıt, hem akademik çevreler hem de dile merak salan kişiler için vazgeçilmez bir başvuru kaynağı niteliğindedir.
Dilbilimi tarihindeki çok az kişi Ferdinand de Saussure kadar kalıcı bir saygı uyandırmış ve bu kadar çeşitli başarılara esin kaynağı olmuştur. Leonard Bloomfield, haklı olarak bu seçkin İsviçreli profesörün “dilbilim çalışmalarındaki yeni eğilime kuramsal bir temel sağladığını” belirtmiştir; Avrupa’daki araştırmacılar da kuramsal sorunlarla uğraşırken onun görüşlerini göz önünde bulundurmaktan çoğu zaman geri kalmamışlardır. Bununla birlikte onun öğretilerinin hem eşzamanlı hem de evrimsel çalışmalar açısından tüm sonuçları henüz tam olarak ortaya konmuş değildir.