Bazı şairler ölümü anlatır.
Bazıları ise yaşamı, ölümün gölgesinde daha derinden hissettirir.
Cahit Sıtkı Tarancı, Türk şiirinin en içten seslerinden biridir. Onun dizelerinde gençlik, aşk, yalnızlık, zaman ve ölüm; karamsarlığın değil, insan olmanın kaçınılmaz gerçekleri olarak karşımıza çıkar. Her şiiri, hayatın geçiciliğini hatırlatırken yaşamanın değerini yeniden düşündüren güçlü bir çağrıdır.
Gençliğim Ölümle Konuşmayı Öğrendi, Cahit Sıtkı Tarancı`nın yaşam öyküsünü, sanat anlayışını ve şiir dünyasını biyografik bilgilerle edebî çözümlemeleri bir araya getirerek ele alıyor. Diyarbakır`dan Paris`e uzanan yaşam yolculuğu, dostlukları, aşkları ve şiirine yön veren kırılma anları, eserleriyle birlikte kapsamlı bir bakışla değerlendiriliyor.
Bu kitap, yalnızca Otuz Beş Yaş şairini tanıtmakla kalmıyor; dizelerinin ardındaki insanı, yaşadığı dönemi ve Türk şiirine bıraktığı kalıcı mirası da gün yüzüne çıkarıyor.
Şiirlerini okudukça, Cahit Sıtkı`nın aslında ölümü değil; hayatı daha bilinçli yaşamayı anlattığını fark edeceksiniz.
Çünkü bazı şairler, ömrü yıllarla değil; dizelerinin insan ruhunda bıraktığı izlerle ölçülür.