Yûnus Emre’nin Risâletü`n-Nushiyye eseri takva sahibi birinin portresidir denebilir. Pek çok yerde mezarının olduğu iddiası gibi bu da Divan’ındaki genel geçer portrelerinden herhangi biridir. Divan’ının ilk ve en eskisi Karaman Nüshası’nın bile yaklaşık iki yüzyıl sonra yazıya geçirilirken tersine intihalin yapıldığı, dolayısıyla ortak hafızanın ürünü olduğu iddiaları, bunu söylemeye imkân verir. Öncekiler gibi sonraki şairlerle Yûnus’un birebir benzer dizeleri göz önüne alınınca Yûnus Emre poetikasının veya Yûnus portrelerinin her birinin efsane kişilik olarak kolektif bilinç ürünü olduğunu söylemek de mümkündür.

Olası diğer portreleriyle Hayri K. Yetik’in arkeolojik kazı yapar gibi ortaya çıkarmaya çalıştığı ‘Gayri Müteşerri Bir Yûnus Emre’ arasındaki farksa şudur: Diğerleri birörnektir. Bu çalışmada belirginleşen poetik portresi ise şairini özel ve özgün kılan yanlarına dayanır. Bu portre aynı zamanda İklim-i Rum’a gelmiş konar göçer Türkmenlerin XIII. yüzyıldaki ‘mikro-potresi’dir.

Türkçe şiirin en büyüğü Yûnus Emre’yi Yûnus Emre eden bu potresiyle hem Alevi şiirinin hem de genel olarak tasavvufi şiirin yolu genişletilmiştir.