kanı kanla yıkadılar duvarları boyayıp
yıkanıp temizlendiler elleri kanlı failler
gözümüzde süngüleri dolanıp durdular
burnumuzun dibinde
gören olmadı

bir gelinin çığlığı çırılçıplaktı
kendi heykelini yontup kısa ömründe
tarihin kil tabletine sözler kazıdı:

“Hamileyim. Bari, beni öldürmeyin!..”

bebesini emziremeden çığlığını
boşlukta astılar kadının

yediemine bırakmadım
emanetime alıp üstüme alındım
annelik hikâyesini
47nci yılında bu şiir tabletine kazıdım…