Bu çalışma, Hasan bin Alî el-Manastırî’nin eserini dil, üslup ve muhteva açısından tahlil ederek metnin barındırdığı edebî zenginliği ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Eserin transkripsiyonlu metni oluşturulurken müellifin o dönemdeki dil hassasiyeti ve klasik tahkiye geleneğinin teknikleri korunmaya çalışılmış, karakterlerin psikolojik durumlarını yansıtan iç tahliller ve tasvirlerin metindeki işlevi derinlemesine incelenmiştir. Çalışmanın, klasik Türk nesrinin estetik dünyasının daha iyi anlaşılmasına ve tahkiye geleneğimizin gizli kalmış hazinelerinin gün yüzüne çıkarılmasına katkı sağlamasını temenni ederiz.