Zamanın ötesine hitap edebilen Feqiyê Teyran`ın Ey Av û Av (Ey Su) şiiri ile şairlerin üstadı olan Fuzûli`nin Su Kasidesi arasındaki bağlam sadece su değildir. Her iki şair farklı yerlerde olmuş olmalarına rağmen aynı duyguyla seslenebilmişlerdir. Her ikisi suyu bazen bir muallim bazen rahmet tecellisi bazen ise bir rakip olarak görmektedirler.
Her iki şairin aşkları aynı, maşukları aynı ve haykırışları aynıdır. Diller farklı olsa da duyguları aynıdır. Dertleri aynı dermanları da aynıdır. Fuzûlî, sevgiyi var edenin “sevgilisini” anlatır. Sevgilinin cemalini, merhametini ve letafetini eşsiz na’tı ile anlatır. Feqiyê Teyran ise her şey “aşkı var eden” için vardır der. Aşk varsa anlam vardır. Aşkın yolu berraktır. Aşkın kendisi de berrak ve paktır. Aşk soran akıl, iman eden kalptir. Hakikate ulaşmaktır. Ulaşmak içinde su gibi temiz kalıp ve durmadan devam etmek şarttır der irfani/felsefi olan Ey Av û Av şiirinde.