Erkan olanları bir çırpıda anlattı. Anlatılanlar, sorunun aynen kaldığını gösteriyordu.
“Şimdi ne olacak?” diye sordu Ralf.
“Fatma’ya yardım etmeliyiz, ama nasıl?” diye ekledi Inge.
“Burhan’ın olumlu bir sonuç alamayacağını tahmin ediyordum,” dedi Doris. “Dünden beri bu olasılığı tahmin ederek düşündüm ama bir çıkar yol bulamadım.”
“Yapacak bir şey yok,” dedi Kaya.
“Gerçekten yok,” dedi Erkan. “Babam Fatma’yı Teoman’la evlendirmekte kararlı.”
“Bu kadar çabuk mu pes edeceğiz? Belki bir şeyler yapabiliriz,” dedi Inge.
“Tabii ya pes etmek olur mu? Bir şeyler yapmalıyız! Örneğin, Fatma’yı biz kaçırabiliriz!” diyen Udo’nun ses tonu alaycıydı. Onun bu olayın dışında kalmak için gösterdiği çaba yetmezmiş gibi bir de alay etmesi, Ralf’e onu iğneleme fırsatı verdi.
“Udo, senin zekâna hayranım! Senden başka hiçbir aptal böyle bir çözüm öneremezdi,” dedi.
Ama Ralf yanılıyordu. Alay etmek için de ortaya atılmış olsa, ciddiye alınması gereken bir öneriydi. Ve nitekim Doris bu öneriyi ciddiye aldı.
“Udo, sen bir harikasın!” dedi.