Orphalese şehrinde on iki yıldır gemisini bekleyen Almustafa, sonunda sislerin arasından gelen yelkenleri gördüğünde anladı ki veda, aslında bir hatırlamadır. Gitmeden önce halk sardı; bir kadın sevgiyi sordu, bir baba çocuklarını, bir tüccar alışverişi, bir yargıç suçu ve cezayı... Ve o, kalbinde biriken yirmi altı sırrı tek tek açtı onlara sanki her söz, kadim bir kuyudan kuyudan çekilmiş serin bir su gibiydi.
“Sevgi sizi çağırdığında onu izleyin, yolları çetin ve sarp olsa da.”
Halil Cibran’ın 1923’te kaleme aldığı ve bir asrı aşkın süredir dünyanın her dilinde okunan bu eşsiz yapıt, bir romandan çok bir ayin, bir şiirden çok bir vahyidir. Doğu’nun mistik sezgisiyle Batı’nın lirik inceliğini buluşturan Ermiş; sevgiyi, evliliği, özgürlüğü, acıyı ve ölümü öyle bir dille fısıldar ki, okuyan her ruh kendi sessiz bilgisiyle yüz yüze gelir.
Bu kitabı kapattığınızda onu bitirmiş olmayacaksınız içinizde taşımaya başlayacaksınız.