Ben Serra, yedi yaşımda kaybettim annemi. Bir nisan günü, bir çocuk bayramında, erik ağacının başında. Annemden sonra babamın gönül sarayında prenses olacağımı sandım ama kara zindanlarda kül kedisi olmakla sınandım. Kardeşlerime hem anne hem baba oldum. Koca bir yükü aldım o küçük omuzlarıma. Evden, köyden, kardeşlerimden koptum.
Üvey annenin zulmü, kardeşlerimin acısı, çocuk esirgeme yurdu... Sonra babamın terliklerinde aradığım bir ayak izi.
Gerçek bir hikâyeden esinlenerek yazılmış bu romanda, bir kız çocuğunun acıyla nasıl yoğrulduğuna, yıkılmadan nasıl ayakta kaldığına ve her nisanda yeniden çiçek açan bir erik ağacının altında umudu nasıl yeniden bulduğuna tanıklık edeceksiniz.
"Üşüyor mu ayakların anne, o yüzden mi battaniyeye sardılar seni? Ben de yanına sokulsam ısıtır mı ikimizi?"