Endülüs hadis geleneğinin önde gelen isimlerinden Ebû Ali el-Gassânî (ö. 498/1105), özellikle hadis kitaplarının rivayeti ve Sahîhayn râvilerine dair kaleme aldığı Takyîdü’l-mühmel ile bölge ilim tarihinde müstesna bir konuma sahiptir. Sahîhayn ricâline ilişkin mü’telif–muhtelif, müttefik–müfterik, mühmel hocalar ve lakapla anılan râviler gibi farklı meseleleri ilk kez bir arada ele alan bu eser, hadis literatüründe özgün bir konum edinmiş ve “benzeri görülmemiş” bir çalışma olarak değerlendirilmiştir. Bu araştırma, Gassânî’nin ilmî kişiliğini ve çoğunlukla Sahîhayn’a yönelik eleştiriler bağlamında değerlendirilen Takyîdü’l-mühmel’ini inceleyerek Endülüs hadisçiliğine mütevazı bir katkı sunacaktır.