Bazı yolculuklar vardır; insanı bir yerden başka bir yere götürmez, insanın içindeki sesi değiştirir. Uyum Locası böyle bir yolculuktu.
Empati Kuyusu ise, o yolculuktan sonra durup etrafa bakma hâli.
Eris hâlâ yürüyor. Ama artık aradığı şey aynı değil. Başlarda kim olduğunu anlamaya çalışıyordu, şimdiyse hissettiklerinin ağırlığıyla nasıl yaşayacağını…
Bu kitabın sayfalarında, tanıdık bir dünyanın devamını bulacaksınız. Ama daha sessiz, daha derin, daha içe doğru akan bir devam. Empati burada bir cevap değil; bir eşlik, bir yük, bazen de insanın kendisiyle baş başa kalma biçimi. Başkalarını bu kadar derinden hissedebilmenin insana neler kazandırdığı kadar nelerden vazgeçirmeye başladığını da görüyorsunuz.
İlk kitapta atılan adımların yankısı hâlâ duyuluyor. Ama bu kez ses daha yakın, daha kişisel, daha gerçek. Bu roman, yine bir dünya anlatıyor. Ama daha çok, o dünyanın içinde değişmeye başlayan bir ruhu. Ve belki de şu soruyu usulca bırakıyor okurun önüne: