Yuvarlak bir masanın etrafında üç adama karşılık, üç kadın oturmakta.
Hesaplaşmaya hazır yüzler birbirlerine pek de yabancı değil.
Ruhlar yabancı değil.
Duygular sahte değil.
Gözler ürkek değil.
Kesişen bakışların çoğunda sevgi, kesişen bakışların çoğunda nefret, kesişen bakışların çoğunda hasret var.
Berçem Hezeroğlu, Barzan Hezeroğlu’nun gözlerine baktığında verdiğim sözleri tuttum, gururunu severek okuyor.
“Benim senden başka kadına ne kalbim ne huzurum var.”
Helin Geşa Kara, Miran Kara’nın gözlerine baktığında kalbini bin parçaya bölen acımasız sözlerini tekrar tekrar duyuyor.
“Yok, ulan, sana karşı hiçbir şeyim yok. Sana karşı zerre sevgim, saygım, dokunmaya tahammülüm yok!”
Alaz, Afran Sözeri’nin gözlerine baktığında, konuşmak isteyen adamın cesaretini sorguluyor.
“İstediğim senin rızan. Eğer hayır, dersen kendimi geri çekerim.
Barzan’ın izin vermemesi için her şeyi yaparım.”
Bu masada kaybetmek yok. Kazanmak için sağlam bir mücadele var.
Kimi acısına, kimi mutluluğuna, kimi sonuna...