"Leyla!"

Günlerin yer değiştirdiği o saatlerde, gecenin en karasında, bir ruhun kilitli kalmış sokaklarındaydık.

"Burada ne arıyorsun?"

Başkası için kül olan bir yüreğin yeniden yanacağını düşünmezdim ona kadar.

"Seni tanıdığım o günden beri açılan kapıların, çıktığım yolların sonu hep sana varıyor." Bir tebessümün kıyısında var olup orada yok oldum. "Belki benim de çıkmazım sensin. Leyl`im, Leyla`m, gecemin karanlığı, çıkmazım..."

Onun kurduğu anlamların benim cümlelerimin üzerini örttüğünü hissettim.
O çıkmazda onunla kalmaya gönüllü gibi, "Benden ne istiyorsun?" diye sordum.
"Seni," dedi.