“Hatırlamak mıdır zor olan yoksa unutmak mı? Kül mü yel mi?...Külde unutulanlar zamanla sanrılarımıza köz olur mu? Kalıp hatırlamanın zorluğu, gidip unutmanın ızdırabına karışırsa ya, ne kadar devam edebiliriz cevabı zaten belli olan sorularımızı daha da kusmaya.”
Emine Peker Şansal, Elindeki Süt Kokusu kitabında dışarıda gürül gürül akan hayatın fütursuzca kıyıya fırlattığı, yalnışlaştırdığı bireyleri ve yüreğinin dehlizlerine gizlenen insanları konu alıyor. Hane içine ve insanın derinliklerine odaklanan öyküler okuyucuya; gün gün eksilen hayatları, sahipsiz düşleri, korunaksız gülüşleri, ıskalayan hisleri, yorgun ruhları ve insanı dirhem dirhem çürüten hüznü anlatıyor.

Yazar pencereyi açıp dışarı baktığımızda gözümüzün ilişip yüreğimizin teğet geçtiği, hayata tutunma çabasındaki yorgun fertlerin gölgesini beyaz kağıtlara çiziyor. Bunu hüzünle, umutla ve aşkla ebemkuşağından ödünç aldığı renklerle yapıyor.