Bir kölenin oğlu olarak doğdu, bir kölenin kölesi olarak büyüdü, bir efendinin zulmü altında bacağı sakat kaldı. Ama Epiktetos kırk yaşına geldiğinde Roma’nın en güçlü adamları dersinin başında diz çöküyordu. Çünkü o, insanın gerçek zincirlerinin demirden değil, yanlış yargılardan yapıldığını keşfetmişti.
Bu kitap, iki bin yıl önce bir Yunan filozofunun müritlerine bıraktığı kısa ve sert bir kılavuz adı “el kitabı”, çünkü her an elinizin altında durmak, her sarsıntıda açılmak, her kriz anında hatırlatmak için. İçinde teselli yoktur; ölçü vardır. Öğüt yoktur; silah vardır.
Her olayın iki kulpu vardır, der Epiktetos biri onu taşıyabileceğin, diğeri taşıyamayacağın. Hangisinden tuttuğunu bilmek, bütün mesele budur. Hastalık gelecek, küçümsenme gelecek, kayıp gelecek, ölüm gelecek. Ama hiçbiri, sen onu iç kalene sokmadıkça senin efendin olamaz.
Marcus Aurelius’un başucunda, Fransız askerlerin cebinde, Vietnam’da esir düşmüş pilotların hücresinde hayatta kalan bu kitap, size ne dünyayı yumuşatmayı öğretir ne de acıyı unutmanızı ister. Size yalnızca şunu söyler: elinde olan tek şey, senin kendi zihnindir ve bu yeter.