Yayılan ve duyulan bir başka musibet de mezarların kazılması, ölülerin çıkarılıp etlerinin yenmesi ve hatta bu etlerin satılmasıydı. Bu felâket, yalnızca belli bir bölgeyle sınırlı kalmadı; Mısır’ın tüm şehirlerinde görüldü. Öyle ki, Asvân, Kûs, Feyyûm, el-Mahalle, İskenderiye, Dimyat ve diğer tüm yerleşimlerde, insanlar azgın bir şekilde birbirlerini yemeye kadar varan açlık krizleri yaşadılar. Güvenilirliğine inandığım tüccar dostlarımdan biri, İskenderiye’den döndüğünde orada bizzat tanıklık ettiği korkunç manzaraları anlattı. Bana aktardığı en dehşet verici olay şuydu: Beş küçük çocuğun başı, aynı tencerede, özenle hazırlanmış baharatlarla birlikte pişirilmiş hâlde önünde duruyordu.