İmam Ebû Hanîfe’ye nispet edilen rivâyetleri bir araya getirme çabası, hicrî II. yüzyıldan itibaren özellikle Hanefî geleneği içerisinde ortaya çıkmış; bu çabalar neticesinde çeşitli “Müsnedü Ebî Hanîfe” derlemeleri telif edil-miştir. Söz konusu eserler, bir yandan dönemin hadis anlayışını yansıtırken diğer yandan sonraki ilmî çalışmalara temel teşkil etmiştir.  
Hanefî mezhebinin rey metodunu öncelediğine ve Ebû Hanîfe’nin sınırlı sayıda hadis bildiğine dair eleştiriler, bu tür müsned çalışmalarının teşekkülünde önemli bir etken olmuş-tur. Bu bağlamda el-Hârisî’nin Müsnedü Ebî Hanîfe’si, erken dönemde derlenmiş olması, sonraki müsnedlere kaynaklık etmesi ve rivâyet yapısındaki özgün nitelikleri sebebiyle Ebû Hanîfe müsnedleri arasında ayrıcalıklı bir yere sahiptir.