Şeyh Bedreddin doğruldu ve gururla herkese tepeden baktı:
*Bir can için kimseye yalvarmam.*
Ölüme böyle meydan okuması, Onun *Ulu Türk* sıfatına layık karakterinin bir gereği idi.
Şeyh Bedreddin`in çıplak tenini götürüp darağacına astılar. Sesi mazlumların kalplerinde yankılandı:
*Mansur`am dara geldim.*
Beş yüz yıl bu sesi hiç duyan olmadı...
Arap ve Fars din ulemasının Osmanlı sarayına egemen olmasıyla Türk Dünyası Hanefî-Maturidî-Yesevî felsefesinden koptu, akılcılığı terk etti.
Bu eser, Türk töre ve felsefesinden, Türk-İslâm anlayışından kopuşa varlıklarını hiçe sayarak itiraz edenlerin, yüzyıllar süren kutlu ve hazin mücadelesinin hikâyesidir.