Bazen Yavaşlamak Gerek...
Bizler çok şey görüyor, çok yere gidiyor, buna karşın az anlıyoruz. İnsan kendi yolculuğunu unutuyor. Gittiği yerleri hatırlıyor elbette -o yol boyunca nasıl değiştiğini, neleri geride bıraktığını fark etmiyor artık.
Hedefi bilmek, kararlılık içinde ona nasıl ulaşacağını (pratik içinde) yolda öğrenmek bir çeşit ise sabır işidir.
Hızı zekâyla karıştırdığımız bu modern düzende, her şeyin durmaksızın aktığı bir çağın orta yerinde kalıverdik. Ardında bıraktığı boşluğu fark edip yavaşlamayı seçebilenler, kendi hikâyelerinin gerçek sahibi olacaklardır. Peşinden koşarken kaçırdığımızı fark ettiğimiz zamanı yeniden gözden geçirmek bizi olduğundan fazla olgunlaştırarak bilgeleştirir.
“Festina lente... Yavaşça acele et.”