Ben kimseye açıklama yapmak zorunda değildim. Ama her gün içten içe kendimi anlatmak zorunda kalıyordum. Bir tebessümle, dik duruşla, bazen susarak... Bu sessiz bir mücadeleydi. Her gün biraz daha görünmez olmamak için verdiğim bir savaş. Benim savaşım da böyleydi. Görünmeyen savaş, tam da burada başlar: Kimsenin görmediği yerde. Ama zamanla öğrendim; ben sadece insanların baktığı kişi değilim. Ben kim olduğumu en iyi bilenim. Beni tanımadan yargılayanlara kızmadım artık. Onlar bilmediklerinden korkuyordu, ben ise bildiklerimle güçleniyordum. Ve şunu söylemek istiyorum: Eğer sen de görünmeyen bir savaş veriyorsan, bil ki yalnız değilsin.